Notariusze pracowali także w kancelariach królewskich, rzadko dla osób prywatnych. Zajmowali się głownie prawem kanonicznym. Do rozwoju notariatu na sektor publiczny przyczynił Jana Zamoyski. W Akademii Zamojskiego prowadzona zajęcia dla notariuszy według prawa rzymskiego. Kolejnymi obowiązkami rejentów było spisywanie uchwały władz miejskich, tworzenie protokołów i odnotowywanie czynności z zakresu prawa cywilnego.
W 1803 roku wprowadzona na terenie Księstwa Warszawskiego francuską ustawę notarialną. W XIX wieku notariuszy określano jako pisarzy aktów. Posiali także status funkcjonariusza publicznego. Każdy z nich musiał posiadać prawnicze przygotowanie oraz odbyć aplikacje. Wymagane było również zdanie egzaminu asesorskiego oraz złożenie kaucji przy obejmowaniu stanowiska. Notariusze byli desygnowani przez króla na wniosek ministra sprawiedliwości. W Księstwie Warszawskim zostały utworzone izby notarialne.
W Królestwie Polskim praca notariuszy nie wiele się zmieniła. Powrócono do przedrozbiorowego tytułu rejenta i rozszerzona ich pracę, m.in do prowadzania księga hipotecznych.